امروز 29 خرداد 1395 و نویان من 21 ماهگی رو تموم کرد و پا به روزهای گرم 22 ماهگی گذاشت. 21 ماهگیت مبارک هستی من. عکس بالا مربوط به شب قدره که پسری هم شب زنده دار بود و انگار نه انگار که نیمه شبه!!! شیطونیاش تموم نمیشد!!! جدیدا عاشق فرش های کوچیک و کناره و... شده. لولشون میکنه، جاشونو تغییر

چند وقتیه که دلمون میخواد ثمره عشق ابدیمون با نفس های گرمش، خونمون رو گرم تر کنه. و می نویسم تا شاید دغدغه های زندگیم تجربه ای باشه برای بقیه..... امید که روزی نی نی ام بزرگ شه و دغدغه های این روزهای پر استرس رو بخونه و شایدم به حال الان مامانش بخنده (از اوایل تابستون 1393 ، پس از چهارسال زندگی مشت

مینویسم که تا همیشه خاطرات بهترین روزهای عمرم ثبت بشه، که یادم بمونه چقدر وجودت بهم انرژی و امید میده. نویان شیرین مامان، به راستی که تو، بودن تو، بالاترین لطف خدا، در حق منه. تو خوده خوده هستی منی و من بدون تو، هیچ هیچم. میدونم این وابستگی اصلا به صلاح من و تو نیست! اما باید پدر بشی تا احساس

دلم شکست و تصمیم گرفتم براش بنویسم! گله کنم از دیدگاه نژاد پرستانه تو قرن جدید! از سیاه و سفید دیدن اقوام و آدم ها!  برام عجیب بود، اینقدر فراموشکاری! اینقدر بی رحمی! چرا فکر میکنیم عقل کل شدیم و همه چی رو میفهمیم و قضاوت میکنیم؟! ای کاش یاد بگیریم که همه ج

چند وقتیه که دلمون میخواد ثمره عشق ابدیمون با نفس های گرمش، خونمون رو گرم تر کنه. و می نویسم تا شاید دغدغه های زندگیم تجربه ای باشه برای بقیه..... امید که روزی نی نی ام بزرگ شه و دغدغه های این روزهای پر استرس رو بخونه و شایدم به حال الان مامانش بخنده (از اوایل تابستون 1393 ، پس از چهارسال زندگی مشت

از صبح که خبرها را شنیدم، حس عجیبی دارم. درد، غم، اضطراب!!! مادرانگی هایم حالم را بدتر میکند. گمانه زنی هایم را پایانی نیست! فقط خدایم را التماس میکنم که ایرانم را آباد و آزاد به نسل های آتی بسپارد...

دشمن ار تو سنگ خاره ای من آهنم، جان من فدای خاک پاک میهنم...

تو امروز 20 ماهه میشوی و من امروز بیشتر از همیشه نگران آینده تو و نسل تو هستم. اینکه فردا تقدیر برایتان چگونه رقم خواهد خورد، نمیدانم! تنها آرزویم این است که تو بهتر زندگی کنی. پسرک زیبای من، فردا و فرداها خواهند آمد، بی آنکه از آن ها تقاضا کرده باشی، پس تا میتوانی زندگی کن و شاد باش و بخند. نگذار ناملایمتی روزگار، ناامیدت کند. چنان که ما با کوهی از ناملایمتی ها هنوز به فردا امیدواریم.

آقای روحانی امروز بار سنگینی روی دوش شماست . لطفاً لطفاً لطفاً این مردم رو فراموش نکنید،باشد که سربلند باشیم...

به چشم برهم زدنی روزگار میره و میره و پسر کوچولوی من با شتابی غیر قابل وصف داره بزرگ میشه. خدا میدونه که چقدر دلم میخواد این روزها تا همیشه تو ذهنم بمونه و چقدر تلاش میکنم که با تموم وجودم ازش لذت ببرم. ولی چه میشه کرد! آدمیزاده دیگه!!! منم گاهی خسته میشم، گاهی سر پسرم داد میزنم!!! همیشه هم دچار ع